Αγάπη..χαχ..αγάπη..

Υπάρχουν δύο κατηγορίες ανθρώπων..
Αυτοί που μεγάλωσαν περιτριγυρισμένοι από αγάπη..
Αυτοί που έμαθαν οτι το φυσικό είναι να αγαπάς,
ανεξάρτητα με το αν είσαι επιφυλακτικός ή όχι.
.Αυτοί που συμπαθούν και φυλάνε λίγη αγάπη για όλους τους γύρω τους..

Και υπάρχουν και οι άνθρωποι που δεν μεγάλωσαν έτσι..
Οι άνθρωποι που έμαθαν να επιβιώνουν μέσα σε βλαβερά περιβάλλοντα.
Που δεν μπόρεσαν να δεθούν με το περιβάλλον τους,όσο και να προσπάθησαν,
γιατί πολύ απλά το να σκοτώσεις τον εαυτό σου για να κερδίσεις αποδοχή
είναι σαν να κόβεις το ίδιο σου το χέρι..
Και αυτοί είναι οι άνθρωποι που αναγκάζονται να αγαπούν κατ'εξαίρεση.
.Όχι γιατί δεν θέλουν..
Αλλά γιατί δεν έχουν μέσα τους τον απαραίτητο χώρο..τα απαραίτητα αποθέματα αγάπης
για να προσφέρουν..Επειδή υπερφορτώνονται από την πολύ αγάπη..
Επειδή όσο και αν την χρειάζονται δεν μπορούν να την διαχειριστούν
ή να την ανταποδώσουν..
Είναι συνήθως άνθρωποι που αγαπούν την μοναξιά..Που έλκονται από την νύχτα..
Που βρίσκουν ευχαρίστηση στις δυσκολίες..
Συνήθως δεν καταλαβαίνουν το γιατί..απλώς έλκονται ενστικτωδώς από αυτές τις καταστάσεις..
Η απάντηση υπάρχει όμως και είναι τόσο απλή..

Επειδή ο πόνος δημιουργεί χώρο για την αγάπη..
Επειδή ο πόνος είναι το μόνο συναίσθημα που μπορεί
να δώσει φτερά στην δημιουργικότητα και να επιτρέψει την δημουργία νέων,όμορφων καταστάσεων..
Επειδή ο πόνος δημιουργεί την αγάπη..Είναι αλληλένδετος..
Για την δεύτερη κατηγορία..