Όποιος ξυπνάει με την ανάμνηση μιας αιώνιας αγάπης..και ενός φαντάσματος του εαυτού του..
Όποιος ξυπνάει με το όνειρο ενός ιππότη και μιας βασίλισσας..
Εχει δύο επιλογές..

Να πεθάνει.Ψυχικά.Συναισθηματικά.Νοητικά.
Ή να τους ψάξει..

Και τους ψάχνει.Συνήθως..

Υπάρχει μια παρανόηση για το πως τους ψάχνει..Και έτσι ας πούμε απλώς οτι..Τους ψάχνει στο φεγγάρι,στα αστέρια..στα βαγόνια των μετρό,στις ιστοσελίδες με κέλτικη μουσική..στις εκθέσεις,στους περαστικούς,στις συμπτώσεις,στα σχόλια..σε ιστοσελίδες μαγείας..σε συζητήσεις ζωοφιλίας..
Κοντολογίς τους ψάχνει παντου..

Ίσως θεωρηθεί οτι το χειρότερο είναι οτι δεν τους βρίσκει..αλλά αυτό δεν θα ήταν αλήθεια..
Το ταξίδι προσφέρει πολλά πράγματα..προσφέρει γνώσεις,εμπειρία..προσφέρει άτομα που είναι έτοιμα να σταθούν δίπλα σου χαρίζοντας σου μια ήσυχη γωνιά..χαρίζει έναν κόσμο,ένα όραμα..
Προσφέρει την βεβαιότητα οτι κάτι παράξενο συμβαίνει..κάτι αφύσικο..κάτι που σε οδηγεί..

Όχι,η αλήθεια είναι οτι το ταξίδι από ενα σημείο και μετά,μόλις ξεπεραστούν τα πρώτα χρόνια κατάθλιψης,αρχίζει να γίνεται αρκετά ανακουφιστικό..
Το χειρότερο είναι οτι νομίζει οτι τους βρίσκει..Το χειρότερο είναι η εντύπωση οτι ένα από τα άτομα που έψαχνε βρέθηκε..Το χειρότερο είναι να διοχετεύει εκεί όλη την ενεργητικότητα του,όλες τις δυνατότητες του,όλες τις ελπίδες του..Και τελικά να είναι απλώς μια ψευδής ανάκλαση..Μια χίμαιρα..

Αυτό πάλι δεν συνηθίζεται..
Όπως και το αμέσως επόμενο χειρότερο.Το οτι κανείς δεν βρίσκει εσένα.

Επομένως..