Τι χρειάζεται αλήθεια κάποιος που καλείται να ανοίξει λογαριασμούς με τους αθανάτους..?
Πώς μπορεί να επιζήσει από μια τέτοια δοκιμασία..?Πώς μπορεί να αντέξει..

Κυρίως..με το να έχει δύο πρόσωπα..με το να γίνει και κάποιος άλλος..
Κάποιος δυνατότερος..κάποιος ανάμεσα στο θείο και στο ανθρώπινο..κάποιος που ακροβατεί πάνω από την άβυσσο με τέτοια άνεση που το σκοινί φαντάσει λεωφόρος.
Κάποιος που δεν φοβάται το σκοτάδι..κάποιος που δεν νιώθει τον πόνο..Κάποιος που να αξίζει να μιλήσει μαζί τους..έστω και αν αυτή η αξία δεν είναι ανώτερη από μια στιγμή..ένα συναίσθημα του προηγούμενου καθαρού εαυτού του..

Και πώς μπορεί να μην χαθεί?Πώς μπορεί να συνεχίσει να ακούει στο όνομα του και στο όνομα κάποιου λαμπερού κτήνους γεννημένου στο σκοτάδι..?

Κυρίως με το να κρατήσει ζωντανό το κομμάτι του απλού,ειλικρινού εαυτού του..


Μέχρι να έρθει..αυτή..

Αγάπη..χαχ..αγάπη..

Υπάρχουν δύο κατηγορίες ανθρώπων..
Αυτοί που μεγάλωσαν περιτριγυρισμένοι από αγάπη..
Αυτοί που έμαθαν οτι το φυσικό είναι να αγαπάς,
ανεξάρτητα με το αν είσαι επιφυλακτικός ή όχι.
.Αυτοί που συμπαθούν και φυλάνε λίγη αγάπη για όλους τους γύρω τους..

Και υπάρχουν και οι άνθρωποι που δεν μεγάλωσαν έτσι..
Οι άνθρωποι που έμαθαν να επιβιώνουν μέσα σε βλαβερά περιβάλλοντα.
Που δεν μπόρεσαν να δεθούν με το περιβάλλον τους,όσο και να προσπάθησαν,
γιατί πολύ απλά το να σκοτώσεις τον εαυτό σου για να κερδίσεις αποδοχή
είναι σαν να κόβεις το ίδιο σου το χέρι..
Και αυτοί είναι οι άνθρωποι που αναγκάζονται να αγαπούν κατ'εξαίρεση.
.Όχι γιατί δεν θέλουν..
Αλλά γιατί δεν έχουν μέσα τους τον απαραίτητο χώρο..τα απαραίτητα αποθέματα αγάπης
για να προσφέρουν..Επειδή υπερφορτώνονται από την πολύ αγάπη..
Επειδή όσο και αν την χρειάζονται δεν μπορούν να την διαχειριστούν
ή να την ανταποδώσουν..
Είναι συνήθως άνθρωποι που αγαπούν την μοναξιά..Που έλκονται από την νύχτα..
Που βρίσκουν ευχαρίστηση στις δυσκολίες..
Συνήθως δεν καταλαβαίνουν το γιατί..απλώς έλκονται ενστικτωδώς από αυτές τις καταστάσεις..
Η απάντηση υπάρχει όμως και είναι τόσο απλή..

Επειδή ο πόνος δημιουργεί χώρο για την αγάπη..
Επειδή ο πόνος είναι το μόνο συναίσθημα που μπορεί
να δώσει φτερά στην δημιουργικότητα και να επιτρέψει την δημουργία νέων,όμορφων καταστάσεων..
Επειδή ο πόνος δημιουργεί την αγάπη..Είναι αλληλένδετος..
Για την δεύτερη κατηγορία..

Όποιος ξυπνάει με την ανάμνηση μιας αιώνιας αγάπης..και ενός φαντάσματος του εαυτού του..
Όποιος ξυπνάει με το όνειρο ενός ιππότη και μιας βασίλισσας..
Εχει δύο επιλογές..

Να πεθάνει.Ψυχικά.Συναισθηματικά.Νοητικά.
Ή να τους ψάξει..

Και τους ψάχνει.Συνήθως..

Υπάρχει μια παρανόηση για το πως τους ψάχνει..Και έτσι ας πούμε απλώς οτι..Τους ψάχνει στο φεγγάρι,στα αστέρια..στα βαγόνια των μετρό,στις ιστοσελίδες με κέλτικη μουσική..στις εκθέσεις,στους περαστικούς,στις συμπτώσεις,στα σχόλια..σε ιστοσελίδες μαγείας..σε συζητήσεις ζωοφιλίας..
Κοντολογίς τους ψάχνει παντου..

Ίσως θεωρηθεί οτι το χειρότερο είναι οτι δεν τους βρίσκει..αλλά αυτό δεν θα ήταν αλήθεια..
Το ταξίδι προσφέρει πολλά πράγματα..προσφέρει γνώσεις,εμπειρία..προσφέρει άτομα που είναι έτοιμα να σταθούν δίπλα σου χαρίζοντας σου μια ήσυχη γωνιά..χαρίζει έναν κόσμο,ένα όραμα..
Προσφέρει την βεβαιότητα οτι κάτι παράξενο συμβαίνει..κάτι αφύσικο..κάτι που σε οδηγεί..

Όχι,η αλήθεια είναι οτι το ταξίδι από ενα σημείο και μετά,μόλις ξεπεραστούν τα πρώτα χρόνια κατάθλιψης,αρχίζει να γίνεται αρκετά ανακουφιστικό..
Το χειρότερο είναι οτι νομίζει οτι τους βρίσκει..Το χειρότερο είναι η εντύπωση οτι ένα από τα άτομα που έψαχνε βρέθηκε..Το χειρότερο είναι να διοχετεύει εκεί όλη την ενεργητικότητα του,όλες τις δυνατότητες του,όλες τις ελπίδες του..Και τελικά να είναι απλώς μια ψευδής ανάκλαση..Μια χίμαιρα..

Αυτό πάλι δεν συνηθίζεται..
Όπως και το αμέσως επόμενο χειρότερο.Το οτι κανείς δεν βρίσκει εσένα.

Επομένως..